In het jaar 1910 kwam Hart Nibbrig naar Zoutelande met zijn gezin. Al veel eerder had hij plannen om naar Walcheren te gaan maar het was daar ‘ moeilijk of niet onder dak te komen’, aldus zijn schrijven naar vrienden. Pas 6 jaar later, in juni 1910 kocht hij een stuk grond, gelegen in de duinen, en vroeg timmerman Gerard Sturm er een huis te bouwen. Dit huis "Santvlucht" genaamd , was het eerste huis in de duinen van Zoutelande en het staat er nog steeds. Het stond voor een kunstschilder op een ideale plek: bovenop de duinen, een plaats die hij vaak als standpunt voor zijn schilderijen koos. Gedurende de laatste vijf zomers van zijn leven, die hij in Zoutelande doorbracht, werd de trend die in Oostvoorne en Vlieland was ingezet, verder volmaakt.

Samen met zijn vrouw ,Suzanna Bakker, was het tweetal opgenomen in het Diaconie Armhuis. Cornelis en zijn vrouw leefden van de ondersteuning, iedere dag troffen Kees en een aantal andere armlastige inwoners van Zoutelande elkaar in de duinen om er het wel en wee van het dorp te bespreken. De meeste van de door Hart Nibbrig geschilderde Zeeuwen woonden rond de kerk. Dat was ook, naast strand en duinen, de buurt waar veel schilders hun ezels neerzetten. Ook Hart Nibbrig heeft de kerk van Zoutelande tot onderwerp van schilderijen gemaakt. 

Duinvlindertjes, olieverf op doek, circa 1912

Maar verder dan dat ging de relatie van de schilder met de lokale bevolking niet. Er zijn maar heel weinig verhalen van Hart Nibbrigs omgang met de inwoners van het dorp en als ze er al zijn betreft het een relatie met louter artistieke motieven. Hij zocht de rust om zich geheel aan het schilderen te wijden. Dit blijkt ook uit een briefkaart naar een bevriende criticus dat hij blij is al zijn dagelijkse beslommeringen achter zich te kunnen laten en naar Zoutelande af te reizen, waar hij weer geregeld zou kunnen werken. Er was ook een wereld van verschil tussen de schilder en de plaatselijke bevolking. De Zoutelandenaren tolereerden Nibbrig weliswaar, maar velen zullen hem ongetwijfeld een rare eend in de bijt hebben gevonden. Hart Nibbrig sprak de taal van de mensen niet en kende hun gewoontes en levens omstandigheden onvoldoende om aansluiting bij hen te vinden. Bovendien bevonden zich in Domburg collega-schilders en andere vrienden waar hij mee omging en die meer tot zijn leef wereld behoorden.

Schilders voor het tentoonstellingsgebouwtje in Domburg, Hart Nibbrig 4^e van links

Hoewel Hart Nibbrig de bekendheid van Mondriaan een Toorop nooit heeft kunnen evenaren, is hij een belangrijke schakel in de ontwikkeling van de Nederlandse schilderkunst. Rond de eeuwwisseling was de behoefte aan nieuwe artistieke impulsen groot. Het streven naar o.a. een heldere, lichtere weergave- tegenstrijdig aan de heersende traditionele normen voor de schilderkunst- spelde daarbij een grote rol. Hart Nibbrig vond op Walcheren bevrediging voor dit artistieke streven. De zee , zon en het licht vormden de onderwerpen van zijn schilderijen, zowel zijn landschappen als in zijn portretten van de plaatselijke bevolking.

Zomers in Zoutelande, Ferdinand Hart Nibbrig en Zeeland, Annick Rootsaert, Zeeuwse Katernen, 1997. De serie Zeeuwse Katernen is een uitgave van de Stichting Zeeuwse Katernen. In deze serie verschijnen kunsthistorische opstellen en studies, die betrekking hebben op het kunstenaars leven in Zeeland.