" Oe ouwer oe gekker "
Het liep even uut d’and, die zeumerse middeg op ’t eeste zuderstrange van Zoetelande. Kleinzeune wou toch zô hraog even voetballe mee opa. Het was laog waeter en dus ruumte genoeg om d’eeste voetbalbeginsels nog es deu te nemen mee de aoltied gevaerlijke spits van de plaetselijke F4….!
Mè nog hin tien minuten laeter stoenge me a mee z’n vieren te "pielen", het uut stand en op ’t dooie gemakje mekaore de bal toespele, voral nie tevee nest iemand…! En even laeter kwaeme d’r nog een paer bie. ’t Waere aol ouwe en overjaerige mannen, bouwjaer veertiger of vuuftiger jaeren, dudelijk getekend en verslete deu de tied. Kleinzeune draâfde om verdwaelde ballen en leverde ze wi in bie "omvangrieke" lichaemen. Ooit waere ’t kwelgeêsten geweest vô voetballers in eêl Zeêland en een ènde d’r buten! Noe waere ’t opa’s of aode ze d’r anden vol an puberende dochters en zeunen. En die twintig, dertig jaeren wiere pienlijk dudelijk zichtbaer. Alleên onze kleinzeune keek nog tegen ons op..!
En toen kwam d’r ineêns eên op ’t onzâlige idee om nog es een "partijtje" te hae spelen! En werachtig, in de meêste ontwaâkte "het kind" wi! Ienkele beperkte d’r eihen tot toekieken omda ze toch de volgenden ochen wi mee "oma de vrouwe" wouwe hae fietse of werreke in de volkstuun, mè bie de rest was de verleidinge te hroôt!
Vier oopjes zand, nie al te vère uut mekaore, wiere de doelen. Zô deeë me dat vuufentwintig jaer gelee ook, vô ’t leste…! Het indêlen van de partijen kostte ênige moeite. Eest wouwe me "de verslete eupen" tegen de "kapotte knieën", mè di waere tevee "eupen", de kunsteupen meegerekend! Toen probeerde me de "rikken" tegen "de kromgegroeide tênen", mè dan ao ik hlad hin medespelers! Ik stelde nog voor om "de kunstgebitten" tegen "de rest" te laete spelen, mè dat wier ook een oneerlijke wedstrijd. Gezaemenlijk beslôte me dat de twi ouwsten, de zestigplussers, mochte kieze. En zôdoende wier d’r deu het ooit gevreêsde duo Daâf en Frans "gepoôt" (term vô de kenners…!) De keuze wier nie eenvoudig. Moest je noe kieze vô iemand die a naebie eêl het doel vulde of toch mè iemand mee een ohere andelingssnelheid mè wè een kunsteupe! Me bin d’r uut gekomme. Ik kreeg degene die "over" was. En dat was onze zwakste schaekel, wan dat as leste gekozen ore gaf ’n toch een minderwaerdigheidsgevoel, dat werkte eêl de wedstrijd deu!
En dan speelde sommige nog zô laf, die bleve mee twi man in ’t doel stae, de twi zwaerste…! D’ouwste, zôas ik, ieuwe het tempo laohe, wan die joenge onden van nèt vuuftig begrepe onze bewegingen pas eêl laete! Je moest aoles nog voorzeie! Blinde drâvers waere ‘t ! En dan krehe me ook nog mot over een doelpunt. Ulder dochte dat de bal op de denkbeeldige latte kwam, onderwiele dat’n keurig in de "bovenoek" zeilde, nie mi t’aelen vô die twi "walrussen" in ’t doel! Onze kleinzeune was balletjeswachter en scoorde wè twi keer….!
M’ebbe wè naebie een ure gespeeld. Het ao nie langer moete dure, wan op ’t leste dreigde me nog te hae "bikkelen"..! En wat me deeë was a stom genoeg. Helaâs wier ons aanvallende spel nie beloônd….!
Misschien kom t’r nog een twide wedstrijd, mè m’ebbe een afkoelings-, bezinnings- en herstelperiode van twi maenden ingelast! Mocht je noe van de zeumer op t’eeste zuderstrange van Zoetelande een stik of wat traâg bewegende, mè technisch volmaekte (…) persônen mee een bal bezig zie, bluuf dan even stae! En geniet!!!
(PZC 21 juni 2008)