Mè toch…

Vandaehe wil ik julder deêlgenoôt maeke van een probleem, di a noha wat mensen, speciaol in de zeumer, mee zitte. Ik dienke zômè, dat er onder julder ook zukke mensen rondlope. Ik ore d’r in ieder geval ook bie! ’t Is een probleem, dat a hlad in ’t niete valt bie aole errege dingen, die a t’r in de wereld gebeure. Mè toch… En ik moet er ook nog es eerlijk biezeie, da andere mensen mien een bitje opgedroengen ebbe om ier ies over te schrieven! Kort gezeid: het gaet over "bruun ore" of nog beter, over "nie bruun ore", mè dat merreke julder wè in de loop van ’t verhaol.

Me wete aol, dat de zunne eêl angenaem kan weze, mè dat’un vô de mens nie zô goed is. In waerme landen ebbe ze’t over "de kopere ploert" en da’s hin erenaeme. Vee mensen verbrande drek, a ze een stuitje in ’t zunnetje bin en d’r eihen nie goed insmere. Aoles zie roôd en een paer daehen laeter krieg je joekte en hae je vervelle. En dan kan ’t wi opnieuw beginne, ao je nie oppast! De ênige brune plekken, die ao je eit, bin je sproeten, en di is iedereên ook nie gelukkig mee! Je neuze eit het eêl zwaer te verduren, om van je lippen mè te zwiegen. Mè, omdat bruun ore toch leuker is dan wit bluve, doen de meêste mensen goed d’r best om wat kleur op d’r lief te kriegen. Iedereên weet, dat het eigenlijk slecht is, mè ’t zicht wil toch ook wat. As ze vroeher op strange deeë, wie a de bruunste rik ao, viel ik a in de voorrronden af. En dat von’k hlad nie leuk.

...zelf zô bruun as een beier...

Toch is bruun oren bie ons soort mensen mè beëlpen. ’t Is meer verkleure wat ao je doet. Verkleure in roôdachtig bruun. Mee vee scheidingen tussen meer en minder verkleurd. Een zunne-emde, een "topje", een korte broek of sokken, zelfs je nieuw zwembroek,je ziet het aol nog vaog in de kleurverschillen op je lief. En ook aolerlei plooien in je lief, en die krieg je aolmè meer, bluve witte strepen, die ao je pas goed ziet, ao je j’n eihen es uutrekt vô de spiegel. Pas zag ik een vrouwe op strange, die dienkelijks nae vee moeite, toch ook mè ’t besluut genomen ao, topless te han zunnen. Nou, dat was te zien ook. ’t Leke wè twi remlichten wi a ze mee rondliep. Dat kwam van de zeumer nie mi goed! Ons eihen insmere doe me natuurlijk wè, mè ieder stikje, dat ao je vergeet, oor drek roôd. En dan zie je mensen rondlope, stikke bruun over eêl d’r lief. Ze smere nie eindeloôs, z’ oeve hin emde an te doen alfverwege de middeg. Neê, ze bin bruun tot onder d’r oksels, wi a bie ons die grauwsluier nooit verdwient. Di zou je noe jaloers op raeke.

M’n huidarts zei dan wè, dat ’t hlad nie goed is, zô vee in de zunne. Ze geef mien êle goeie zunnebrandolie en ze zei da’k aoltied een pet op moe zette op ’t eêtst van de dag. Jae, ik ouwe vee van de zeumer, mè twi winters zou beter weze vô mien. Ik hae graog op vakantie "nè de zunne", mè de Schotse Ooglanden bin gezonder vô mien. Op strange is ’t vô mien goed toeve, mè onder de parasol in m’n tuun is ’t beter! En dat aoles geldt vô velen. Mè toch….! Pas bin’k wi es gewaerschuwd, a kon ’t ook toeval weze! Op een waerme dag ree ik even, vlak nae de middeg, nè de post. Ik ao m’n pet nie op, ’t was mè vô even! Ineêns wier ik deu iemand begroet. ’t Duurde even vôda’k in de gaoten ao wie of ’t was! ’t Was m’n huidarts, die di deu onze straete liep. En die weunde ier hlad nie. ’t Was natuurlijk onzin te dienken, da ze mien controleerde….! Mè ik ao net dien ochen nog gezeid, dat ’t wi es tied wier bie de huidarts langs te haen vô controle. ’t Zunnetje was fel die dag. Zie droeg wè wat op d’r oôd!

...zie droeg wè wat op d'r oôd!

Een twide waerschuwing kreeg ik die middeg op strange. ’t Was echt bloedeêt en nie ’t ouwen in de zunne en op ’t mulle zand. Mè onder een parasol, midden op strange, was ’t goed te doen. Onderwiele smeerde’ik m’n iehen iedere keer wi in en zat ik lekker in de schaduw. Mè es even nae zeê hae is toch wè lekker. En een stuitje mee je kleinkind in een kreekje spele, moet toch ook kunnen! Vanonder de parasol zag ik de brune mensen leie bakke in de zunne. En zonder pet of ik weet nie welke "factor" bie d’n and. An ’t einde van de middeg kwam ik wi trug bie ons strandkotje. Di zaete de "buren" lekker onder de luifel, in de schaduw, te genieten van "van aoles".

...di zaete de buren lekker onder de luifel...

"Noe ao’k je toch wiezer gedocht Frans", zei éên van ulder, zelf zô bruun as een beier, "je bin eêl verbrand op je lief!. Gae noe mè es een stikje schrieve in de krante over j’n eihen stommigheid….!" Ze moeste es wete!!! Nou, bie deze ebbe ik noe an die opdracht voldae. De volgende dag ebbe ik eêl d’n middeg onder m’n parasol gezete in de tuun, mee m’n pet op. Dit verhaol schrieve! En de huidarts kan me binnenkort verwachte. Mensen as ik zun mee zukke dingen moete lere leve. Éên troôst, me bin nie alleên. En….. di bin ergere dingen!

Seizoenen