De tand van de tied

Een ienkele keer kiek ik nog wè es in ouwe fotoboeken. Ik moe eerlijk zeie da zô’n kort weerzien mee je verleden best indruk maekt. Je zie "oma" wi trug in de vurm van dat knappe meisje, wi ao je ’t vier vô uut je sloffen liep en je zit wi ohe in ohe mee di joen, wi a "oma" toen verliefd op wier. Hin dudelijker voorbeeld van ’t knaohen van de tand van de tied dan ouwe fotoboeken. Je vraeh je eihen soms naebie af, of je ’t echt heweest bin op die foto. Een neefje van mien was zô kwaed, toen a t’un z’n eihen op een foto zag in z’n bloôtje op de comode, wan ie was dat nie, ie was a zesse, een hrôte joen, hin naekte baby. Brullend liep un weg, toen a z ‘um vertelde dat’un ’t toch echt was.

...z'n eihen op een foto zag in z'n bloôtje...

Helukkig moe iedereên d’r an hlove en dat merrek je ’t beste ao je wi es mensen tehen komt, die ao je jaeren nie hezien eit. ’t Is a eêl wat a ze joe nog herkenne. En je vindt het nie zô leuk, as ze niks bekends mi in je zie. En noe weet ik wè, dat het ’t belangriekste is d’ao je nog hoed hezond bin. Mè toch…..! As je kleinkind naebie in een deuke leit van ’t lachen bie ’t zien van opa en oma op een Sparta uut de jaeren zestig omdat oma d’r aer zô stom zit en opa zômè een stropdasse an eit en dat ’t liekt of ’n een pruuke op eit mee een scheiding d’r in, dan weet je wè oe laete of ’t is, a kieke die twi mensen nog zô helukkig de wereld van zô’n veertig jaer helé in. Dan bin jie oud an ’t oren. Kiek aoles zit d’r helukkig nog an, mè ’t êne deêl is wat verkleurd, ’t andere naehenoeg verdwene, sommihe dêlen bin hrôter of breêër hore en andere wi uuthezakt. Kortom, ’t mooiste is t’r bie de meêste toch af en de lach van zô’n kind is di des te meer een bewies van.

Noe is ’t helukkig een verschiensel van aole tieden. En in aole tieden ebbe mensen der best hedae die aftaekeklieng tehen t’ouwen of te verdoenkeremaenen. Kleren ebbe aoltied vee kunne bedekke of juust laete zie..! Kleren maeke de man en nie te verheten de vrouwe. ‘k Ore ’t m’n vrouwe nog zeie tehen d’r vriendin: "Dat kleêdt toch slank af é!" en "Dat truitje moe je over je broek draehe, dan kom je buuk nie zô uut".

Het draehen van sieraoden is ook ies van eêuwen oud. Mee houd en zilver ebbe vee rieke mensen d’r eihen aoltied behange. En diengen deu je neuze of j’n oren douwe is eus nie ies alleên van deze tied. Het lei wè af, aol dat hehlinster, a bluuft het spreekwoord: "A dreaht dat mens een gouwe rieng, het bluuf toch nog een lillijk dieng" een waerheid as een koe. En of een piercing deu je lippen, wideu je alleên nog mê slissend kan praote, iemand echt mooier maekt, bluuf vô mien eêl duuster.

Je kan je hezicht ook mee van aoles beschildere of plamure, a moe je zô ies ook niet overdrieve. En ao je het echt nie mi an kan zieë, bin d’r ook nog dokters, die a stikken van je neuze, j’n oren, je bosten of je billen weg kunne aele, of d’r bie doe.

... je kan je hezicht ook mee aoles beschildere...

De reclame laet ons ook nog vee belovende en weinig gevende zalfjes en olietjes zie. Mè een eêl modern middel om de tand van de tied een bitje tehen t’ouwen, is de tatoe! En di wou ‘k het noe nog es mee julder over ebbe.

Vroeher weare ’t alleên stoere manspersônen, die op d’r aeremen aolerlei schilderwerrek an liete brienge. En nie alleê di, mè dat zag je pas as ze nie vee hoed an aode. De tatoe was vô sterke mannen, de neptatoe’s vô huus. Die kreeg en krieg je bie chips of kauwhom.

Tehenwoordig is ’t overheslohe nè de vrouwen. Die werreke, zô as op zôvee hebieden, vee heraffineerder.Kleine fihuurtjes op d’r enkel, d’r schouwer of d’r buuk. Je kan ’t pas hoed zie op strange, wan opvalle doet het. Zoude ze aol beseffe, da ze mee die vlinder op d’r beên en die slange op d’r rik ook ’t bejaerd’uus in moete?

Ik zag van de zeumer op strange een meid mee een hroôt, zwart vieheblad op d’r kont. Vee te hroôt vô mooi. Kiek mensen, en dan hae mien fantasie drek aan ’t werrek, di kan ‘k niks an doe. Ik dienke dan, dat het bie die meid "overheschilderd"is.. Dat er eest een arte inhebrand is mee de letters: for ever John. En dat het uuthehaen is mee John en da Philip noe nie iedere keer over z’n voorhanger wil vrieve. Zô’n hroôt vieheblad is dan een uutkomst!

...ik zag van de zeumer op strange een meid mee een hroôt, zwart vieheblad op d'r kont!

Ik bluuve zô’n tatoe een hevaerlijk sieraod vinde, wan je kan toch nie overal vieheblaeren laete anbrienge. Neem noe dat vrouwtje van een paer strandkotjes verder bie mien op strange. Vorig jaer waere d’r twi hrappige dolfijntjes rond d’r naevel te zien. Die keke verleidelijk de wereld in. ’t Was echt een lust vô j’n ohen, wan ze zag t’r verder ook eêl hoed uut. Eihelijk waere die dolfijntjes hlad nie nôdig, mè hoed, het ao wat!

Ik ao ze eêl de winter nie hezie, mè vorige weke waere me wi aolebei op strange. En of de dolfijntjes d’r mee te maeken aode, weet ik nie, mè zelfs mien manneohen zaehe a drek, da ze a "verscheiene maenden onderwehe"was.

Ze wou toch d’r bikini nog anouwe, zag ik, wan iedereên mocht ’t wete, da ze moeder wier. En de hrôze anstaende vaoder vond, da ze in deze positie nog fotogeniek henoeg was…..

Di stapte ze, mee d’r buuk nè voren, nè de zeê toe. Ik kon ’t nie laete om ze toch wat beter te bekieken. En jawel ô, net wat a ‘k docht. Mee ’t dikker oren van d’r buuk waere de dolfijntjes twi hrôte walvissen hore, die beschermend rond het onhebore kind zwomme.

Toen docht ik wi an mien fotoboeken. As die noe es laeter mee d’r naeheslacht in fotoboeken kiekt (a die d’r dan nog bin ô !), dan dienk’ik dat er ook nog wè es helache zâ ore. En da ze dan wè es wille wete oe of ’t er voorstaet mee die dieren op d’r buuk. Of zoude’t ook vieheblaeren hore weze…?

Seizoenen