Strandtenten
Standhuisjes
verhuur werd een van de inkomsten van de Zoutelandse aannemers. Ze werden in de
werkplaats gebouwd en waren demontabel. Aan
het begin van het seizoen werden de tenten naar de duinovergang gereden met een
handkar, vandaar werden ze het duin overgedragen en naar het strand gebracht.
Bij
het eerstvolgende paalhoofd werden ze door andere dragers overgenomen en naar
hun plaats gebracht waar ze in elkaar werden gezet. De verdiensten waren goed,
in de crisisjaren '30 leverde dat f 2,50 per dag op. Bij de boer was het loon f
2,00 per dag dus was het aantrekkelijker om strandtenten te sjouwen!
Een
overzicht van het strand aan het begin van de jaren '30. We zie nu ook al
strandtenten op het 2e strand.
De V.V.V. heeft het strand gehuurd van Rijkswaterstaat en zich belast met de
uitgifte van Staanplaatsen.
Per seizoen moet 5 gulden worden betaald. De aannemers Adriaanse, Dingemanse,
Sturm en Wouters verzorgen de bouw, plaatsing en verhuur.
In
het midden van de jaren '30 waren er al 3stranden volgebouwd met tenten, dit is
het eerste strand, met scherm links de 'verversingstent' van Jan en Wanne de
Bree. Zij hadden het alleen recht om limonade, bier en versnaperingen te
verkopen op het strand. De houten trap was particulier eigendom van het 'Mezenest',
het huis boven aan de duinen.
Hoe
meer badgasten er kwamen, hoe meer de vraag naar strandhokjes steeg. Dit
betekende dat niet alleen de drie bekende zuiderstranden vol werden gezet, maar
ook het 'lange of vierde strand'.
Ook werden de hokjes steeds dichter tegen elkaar gezet.
Op de foto is te zien het 4e strand, en momenteel is dit strand volgebouwd tot
Vlissingen toe.
Naast
de aantrekkelijke zijde van het plaatsen van srandhokjes was er voor de
aannemers ook een flink risico aan verbonden. Indien er langere tijd een NW
storm woedde, kwam bij vloed het zeewater tot achter de hokjes, en als de storm
samenviel met springvloed was de mogelijkheid groot dat een groot aantal hokjes
in de golven verdween. De metershoge golven sloegen tegen de deuren en lichten
de hokjes van hun poten, zodat ze volledig in zee dreven, zoals nevenstaande
foto laat zien.
Tegenwoordig
ziet het eerste Zuider-strand er zo uit bij hoog water.
Door de regelmatige zandsuppleties, die om de 4 jaar worden uitgevoerd, wordt er
zoveel zand toegevoerd dat er een bescherming is voor de strandhokjes, bij
stormvloed.
Badgasten
En
wat deden die eerste 'badgasten' op het strand?
Veel wandelen, en van de omgeving genieten, zoals hier
Klazina van Zandwijk uit een foto van 1931.
Op
4 juni 1932 ging zij op de foto met 4 meisjes uit het dorp.
Ze trouwde in 1939 met Rogier Koppejan, en uit dit huwelijk ben ik geboren!
Hier
zit ze op het strand links, in het midden Pieternella Koppejan, een zuster van
mijn vader en rechts Marie van Zandwijk
Kanovaren,
behoorde in die tijd tot de genoegens van de recreatie.
De Firma Janse kwam op het idee om kano's te bouwen en te verhuren.
Dit project liep goed; ook de Zoutelandse jeugd die op de foto staat had
interesse voor de vaartuigen.
Een
'elkweervoorziening' verzorgde Andries Francke met zijn paard.
Voor enkele centen konden kinderen een ritje op het paard maken.
Er was veel belangstelling voor deze attractie.
Het
strand was ook een geliefde speelplaats voor de schoolkinderen.
Pootje baden in de kreek bij de duinovergang die door 'het bosje' liep.
Aan zwemmen werd toen nog niet gedacht.
Op het duin staat 'Santvlught', de woning van de kunstschilder Hart Nibbrig