Winkele,

Ik zâ ’t mè eerlijk zeie, ik vinde “winkele” een rehelrechte anslag op m’n humeur. Ik ebbe d’r echt een hrôte ’n ekel an. Ies errehens kope is ook m’n hobby nie. Mè ’t bekieken van werkelijk aole mogelijke soorten, kleuren en uutvoeringen van een bepaald klêdingstik, die ao je nie moet ebbe, om dan, te lange leste, ’t juuste stik goed te kopen, laeter dan nog wi in te wisselen vô een nog juuster stik goed, da ’s an mien echt niet besteed.

Vee vrouwen ebbe die hobby en van mien mohe ze. Een êle dag winkel in, winkel uut, mee de kans dao je ’s aevens nog niks eit, is onbehriepelijk vô mien. En ik wete, da ‘k in eêl hoed hezelschap bin, wan vee mannen vinde’t een kruus. Ik wete ook wè, dat’er uutzonderingen bin, mè kenne doe’k er nie vee. Di bin natuurlijk ook vrouwen, die nie aol die rekjes af wille strope. Mè de meêste vrouwen haen toch graog es “even kieke, wat er zô a is!”.

As je vrouwe zô’n winkeldag neemt en j’oef nie mee, dan is dat natuurlijk ’t beste. Ze haet, mee een vriendin, d’r zuster, of alleên en jie eit d’n êlen dag ook vô j’n eihen. En ’s aevens mag je ’t resultaot bewondere. As t’r temissen ies te bewonderen valt……! Noe ebbe de wonderen der techniek d’r vô gezurgd, da’k a wete, wat a ze gekocht eit, vôda ze tuus is. Ik betaele aoles via m’n computer en aoles wat a t’er gepind oôrdt, kan ‘k drek tuus afleze. Toen a ze dan ook ’s aevens tuus kwam, nae een dagje klerejacht in Breda, wist ik a, da ze niks kunne vinden ao, wan ze ao nie gepind!. Da’s eeste keer leuk natuurlijk, mè ik ebbe liever, da ze wè gepind eit, wan dan oef ze wi nie op pad en baene vô van aoles. A mag ze van mien ô, wan z’ei helukkig hin hat in d’r and!.

A’k zelf ies moet ebbe, is vô mien het winkelen een noôdzâkelijk kwaed. Dan moe’k mee. Van te voren oôrdt d’r a gezeid, da’k nie mee ’t eeste, ’t beste nè ruus moe hae. En de winkels, wi a’k normaêl aoltied slaohe, ôre gemede as de meêst besmettelijke ziekte. Zô’n middag wurm ik m’n eihen in vee te kleine paskaemertjes in aolerlei modellen van b.v broeken, die a vlot stae, mien jeudig schiene te maeken en die a financieêl een bitje bie mien passe. Di oôrdt dan aoltied nè mien gekeke asof ’t een paerekeuring is!En die verkoopster weet ook nog ies onnôdigs te zeien, zoas: “En de kleur staat u ook zo goed, meneer!” Ao je dan eindelienge tot de ankoop beslôte bin, geeft dat mien een gelukkig gevoel. Ik kan d’r wi een stuitje tegen en ik oeve nie mi nè een andere winkelstad om te kieken of ze nog leukere dingen ebbe.

Het oôrdt pas echt een hroôt probleem vô mien ( en vô vee mannen), is je mee mag he winkele Je mag meelope langs aol die eindelôze reien broeken, jassen en vestjes. En dan oôrdt er van je verwacht, d’ao je ies over de te passen klêdingstikken zeit. Kiek, en van dat soort winkelen oôr ik noe zô moe. ’t Gae vréselijk in je rik zitte en ik kriehe moeie bênen. Ik ange dan wat op rekken mee kleren en as ik het beharreld kan kriehe, dan zoek ik een stoel op. Ik lette onderwiele hoed op of ik niks moe keure of da me mekaore nie kwiet raeke. Wan z’oeve me natuurlijk nie om te roepen deu zô’n winkel… Het ênihe, da’k zonder gewetensbezwaeren kan doe, is kieke nè de mensen in de winkel. En vooral dan nè mannen en ulder gedrag. Sommihe lope, mee de blik op oneindig, mee d’r anden vol plastiek zakken. Dat liekene wè lastdieren. Die mohe ook mee.

Ik zie d’r ook, die meekieke en meezoeke in de rekken. Ze geve zelfs anwiezingen an d’r vrouwe. Dat liekene ideâle mannen vô een vrouwe! Of misschien juust nie…? Bie de paskaemers oôr je de meest uuteênlopende uutspraeken. Wan weinig mensen blieke mee ulder figuur tevree te wezen. Ze bekieke d’r eihen in de spiegel en beginne dan aoltied mee vraehen over “te dikke”, “te oud” “m’n buuk” of “m’n bênen”, “te strek”of “te wied”. En de verkoopster doet dan d’r best om aoles een bitje af te zwakken. “O, mevrouw, dit kleedt u slank af!” of “Het is wel een jeugdig model, maar dat kunt u nog best hebben”. Laet ze toch drek zeie, dat het van hin kanten staet of dat het truttig is. Zô’n verkoopster ei echt het eên en ander nôdig van Job en Salomo……

Winkelgesprekken afluustere is ook aoltied een leuk tiedverdrief. Pas helee ebbe ik nog es een echtpaer bezig hore in de winkel. ’t Was de moeite van ’t afluusteren meer dan waerd. Ze zochte een jack “vô meneer”. An ’t gezicht van meneer kon je zie, dat’un nie in den eeste winkel an’t zoeken was. Toen a t’un zelf een, ook in mien ohen, wè eêl opvallend model vô den dag krauwde en andee, kreeg’un de wind van voren. “Mè Piet toch, in zô ies kan’k je echt nie zie! Je bin hin twintig mi. Mee dat jack hae ik nie mee joe op straete”. Zelf ao ze wat anders gevonde en ieuw dat Piet vô z’n lief. Piet keek eest even nè ’t kaortje op de mouwe , maekte toen een wegwerpgebaer en sprak de onvergetelijke woorden: “Neê, in hin 390 jaer”. Dan kunne me beter stoppe”, zei de vrouwe, wat pissig. En di was Piet het êlemaele mee eêns. “Laete me dat jack uut de Wehkamp dan mè bestelle. Dat von jie toch ook wè wat?” vervolgde ze. ’t Gezicht van Piet stoeng noe op mooi weer. Ie behon in ’t weggaen te neuriën: “ Want winkelen bij Wehkamp, dat doe je lekker thuis…”

In ’t vôbiehaen haf’un mien nog een knipohe. Zou’un ‘t deu haod ebbe, da’k ulder afgeluusterd ao ? Laete me in ieder geval ope, dat’un dat jack laeter nie mi trug ei moete stiere…! Eêl af en toe kan winkele dus nog wè es leuk weze…! Ao je d’r mè oog vô eit.

Seizoenen